MEDIAKUNST |
||||||||
programma maart 2006Auditorium 9Dustbunnies |
||||||||
 |
||||||||
|
||||||||
 |
||||||||
|
Dustbunnies is een kleine kolonie digitale stofpluizen die de ruimte 'aftasten' naar kruimels van verloren gedachten, emoties en dromen. Ze communiceren met elkaar in een eigen taaltje en laten zich betrappen op een wild gebrabbel, zacht gepiep of melancholisch geschreeuw. Het is een groep aaibare individuen, verslaafd aan een verleden gevat in huidschilfers en haren, in stof en in vuil. Met niemand in de buurt gaan ze onvermoeibaar in hun dagelijkse activiteiten op. De Dustbunnies zijn echter vrij schuchter en plotse bewegingen lijken hen af te schrikken. Het kunstenaarsduo Boutique Vizique (Hendrik Leper en Stijn Schiffeleers) gaat in Dustbunnies op zoek naar de mogelijkheden van 'interfaces'. Het resultaat is een groep aparte, maar gelijkaardige, interfaces die collectief reageren op verschillende menselijke ingrepen. Deze relationele activiteit en de daaraan gekoppelde communicatie werd het aandachtspunt in de ontwikkeling van een installatie die het gedrag van de bezoekers zelf tracht te versterken. Het gebrek aan een specifieke manier van interactie biedt daarom voldoende ruimte om zelf deze zachte sculpturen te verkennen. |
||||||||
|
||||||||
|
||||||||
|
||||||||
|
Dustbunnies kwam tot stand in samenwerking met kunsten centrum Z33 in Hasselt in 2004 en met de hulp van Johannes Taelman. www.boutiquevizique.com/dustbunnies/ Dustbunnies stond aanvankelijk voor januari op het programma maar kon toen wegens logistieke problemen niet getoond worden. Maart biedt gelukkig een nieuwe gelegenheid. Boutique Vizique, Dustbunnies, 2004 interactieve installatie sensoren, RF-communicatie systeem, microcontrolers, luidsprekers, textiel. 17 februari – 31 maart Snow Flakes & TV SignalseXistenZ propsEen kleine expositie met rekwisieten uit Cronenberg’s film eXistenZ. Biomorphe interfaces die de grens doen vervagen tussen mens en machine. + NUNAVUT |
||||||||
|
||||||||
|
||||||||
|
||||||||
|
Deze DVD installatie was te zien op Documenta en is van de hand van Zacharias Kunuk, de Inuit regisseur die met Atanjurat (The Fast Runner) enkele jaren geleden voor een onverwachts art house succes tekende. > Zacharias Kunuk, Nunavut, Canada 1995-2002 > DVD installatie ------- > Di-zo 10.00-18.00, ma-zo 19.00-22.00 > Aan de ingang van de filmzalen in M HKA_media > Zie voor het volledige programma van Snow Flakes & TV Signals programma februari 2006Auditorium 8La Cécité / Blindness |
||||||||
|
||||||||
|
||||||||
|
||||||||
|
Een vrouw beschrijft een lange, donkere gang die haar tot aan een deur brengt. Ze is alleen. Achter de deur bevinden zich anderen. Geleidelijk dringt ze tot hen door en bevindt ze zich uiteindelijk in hun midden, in het volle licht. Een akoestisch parcours als een mentale reis: we verbeelden ons ergens te zijn nog voor we daar in realiteit aanbelanden. Sinds 1992 ontwerpt Petitgand geluidswerken waarin door middel van de montage van stemmen, stilte, geluiden en muziek telkens een micro-universum wordt geschapen. Deze reeks kleine universums schipperen tussen een principe van realiteit - via klankopnames waarin mensen over hun leven spreken - en van dromerige, tijdloze fictie. In deze mentale ruimte wordt herhaling gecombineerd met de instabiliteit van identiteit, plaats en tijdsstructuur. Op die manier wordt de beweging geëvoceerd die aan de basis ligt van de constructie van een herinnering. Het gebruik van geluid plaatst Petitgands oeuvre in een specifiek artistiek terrein in volle beweging. Hij presenteert zijn werk onder de vorm van geluidsinstallaties, CD opnames en performances die neigen naar concerten die plaatsvinden in de donkerte. - - - - http://www.gbagency.fr/ - - - - > Dominique Petitgand, La cécité / Blindness, 1997-2006 > geluidsinstallatie voor 5 speakers en ondertiteling programma december 2005 - januari 2006Auditorium 7ACOUSTIC.SPACE.RE-SEARCH LAB |
||||||||
|
||||||||
|
||||||||
|
||||||||
|
Tussen kerst en nieuwjaar is de installatie tijdelijk gesloten. Hij is opnieuw te beluisteren en te bezichtigen vanaf wo 11 januari Het Acoustic.Space.Re-search.Lab is een onderzoeksproject dat een nieuwe context wil creëren voor experimenten inzake ‘akoestische ruimte.’ Het initieert gezamelijke research op het gebied van net-kunst, geluidskunst, radio- en sateliettechnologie. Zo werd in de zomer van 2001 een internationaal symposium georganiseerd, het ‘Acoustic.Space.Lab’ in Irbene (Litouwen). Vijfendertig mediakunstenaars, radio-activisten, radio-amateurs en onderzoekers kwamen van uit drie continenten samen op een bijzondere locatie: de RT-32 radiotelescoop. Deze werd in het grootste geheim door de sovjets gebouwd voor militaire doeleinden. Na de Koude Oorlog trad het verval in. Tot het Acoustic.Space.Re-search.Lab er in het gezelschap van enkele lokale wetenschappers nieuwe toepassingen van de antenne kwam uitproberen. De deelnemers aan het Acoustic Space Lab gebruikten de schotelantenne op drie manieren om klank te registreren : geluid afkomstig van satellieten en communicatiestromen in de ruimte, geluid afkomstig van het zonnestelsel, en geluid afkomstig van de manoeuvers van de antenne en van het woud er om heen. De data werden onmiddellijk verwerkt door de kunstenaars en muzikanten, en daarna ook ter beschikking gesteld op een server zodat via het net ook andere kunstenaars met dit materiaal aan de slag konden gaan. Dit open source sampling project was een initiatief van Derek Holzer (Amsterdam), die kunstenaars uitnodigde om er vrij mee aan de slag te gaan. Het resultaat van dit alles is een boek, twee CD’s en een DVDK. Het RIXC (Centrum voor nieuwe media cultuur) werd opgericht in 2000 en de voortrekkers zijn de activisten en kunstenaars Rasa Smite en Raitis Smits. Beide wonen in Riga, Letland. Sinds 1997 zijn hun activiteiten al specifiek gericht op ‘akoestische exploraties’. - - - - www.acoustic.space.re-lab.net www.rixc.lv programma november 2005Auditorium 6LOST SOUND |
||||||||
|
||||||||
|
||||||||
|
||||||||
|
Gedurende meerdere jaren sprokkelden de videokunstenaar John Smith en geluidsman Graeme Miller flarden audio-tape in hun buurt in East-London. Ze vonden die rond bomen geslingerd, in vuil verstrikt aan de straatkant, wapperend aan omheiningen enz. Smith filmde de tape zoals die werd gevonden en Miller nam hem mee om de geluiden te ‘redden’ van beschadiging door weer en wind. Het resultaat is een montage van tape-locaties in Oost-Londen met zowel de concrete geluiden als de gefragmenteerde muzikale klanken, die variëren van publiederen tot Aziatische pop. Zoals vaker in het werk van Smith worden mensen vertegenwoordigd door geluid – deze keer geen voice-overs, maar de klanken die ze voor hun plezier inschakelen. Lost Sound is een imaginair portret van London en van een nieuwe maatschappij die bestaat uit versnipperde en tegelijk ook verstrengelde gemeenschappen. Typisch voor Smith is dat hij zijn pathos aanlengt met milde humor. Geboren en getogen in Oost Londen, filmde John Smith een oeuvre bij elkaar waarin hij op een objectieve maar tegelijk een erg persoonlijke wijze reageert op stedelijke veranderingsprocessen. Hij doet dit zonder goedkoop te politiseren, zonder een alziende, laat staan alwetende houding aan te nemen. Zijn humanisme, aangelengd met droefheid, levert helende kunst op, die nog altijd verbonden blijft met de wereld zoals we die kennen. Graeme Miller is een theaterman, componist en kunstenaar. - - - - naar Michael O’Pray: www.luxonline.org.uk/articles/essays/john_smith/detail1.html - - - - Lost Sound, 1998-2001 28’ Colour Video John Smith Collaboration with Graeme Miller. Met dank aan Lux Distribution programma oktober 2005Auditorium 5A SIMULATION OF A RECONSTRUCTION BY REMOTE MEANS |
||||||||
|
||||||||
|
||||||||
|
||||||||
|
De kunstenaar Mark Bain ontwikkelt in zijn oeuvre technologische systemen waarbij signalen, afkomstig uit de buitenwereld, een transformatie veroorzaken. Zo kopieerde hij op een chip het geluid van een feitelijke explosie, het inslaan van een bom op het UN-gebouw in Bagdad. Dit is een van de zeldzame terroristische acties die door een camera live werden geregistreerd. Zijn geluidssculptuur blijft permanent stil, tenzij iemand het nummer draait van de mobiele telefoon die er aan is gekoppeld. Dit nummer (+32 (0)499 35 37 34) wordt kenbaar gemaakt via e-mail lijsten en ander drukwerk. Van waar dan ook in de wereld kun je bellen en de geluidsweergave activeren. Uiteraard verwijst dit werk naar de telefonische ontstekingsmechanismen zoals gebruikt tijdens de terroristische aanvallen in Bali en later in Madrid. Terwijl de hele wereld geobsedeerd lijkt door bommen, stelt dit werk wie dan ook in staat om een nummer te draaien en effectief een stukje wereld op te blazen, of dat tenminste te simuleren. Alleen veroorzaakt het nummer geen echte impact, tenzij je misschien verkeerd draait en er een effectieve verbinding met een andere persoon ontstaat. Een ver verwijderde kijker kan een sonoor signaal activeren, waardoor een plaatselijke kijker emotioneel wordt geraakt. A Simulation of a Reconstruction by Remote Means krijgt een absurd karakter door de eindeloos repetitieve kwaliteit, alsof het UN-gebouw keer op keer opnieuw geraakt wordt. Toen dit werk voor de eerste keer werd opgesteld tijdens de Biënnale van Lyon van 2003, vernietigde het zichzelf aanvankelijk al na drie dagen door extreme slijtage. Het werd opnieuw operationeel gemaakt. - - - - www.simulux.com/ www.levedebouwput.nl/markbain.htm www.rixc.lv/04/en/participants/bain.html programma september 2005 |
||||||||
|
||||||||
|
||||||||
|
||||||||
|
Auditorium 4 THE BREATHING LESSONLuid gedicteerde getallen provoceren bij een jong meisje allerhande vreemde geluiden. Gedwee verricht ze haar ademhalingsoefeningen. Zoals in een laboratorium setting, verzint de kunstenares Dora Garcia vaak experimentele omstandigheden. Ze ontwikkelt bepaalde parameters die tot specifieke observaties leiden, bedenkt scenario’s of spelregels die doorgaans vrij simpel te volgen zijn, maar die tegelijk onze normale houding verstoren. Zo bespeelt Dora Garcia het spontane gedrag van haar performers, maar ook van haar publiek. Dit doet ze niet om haar eigen wil op te dringen, maar opdat we elkaars reacties zouden ontdekken. Zoals de pedagoog het kind leert de ademhaling te beheersen, zo krijgt deze hypnotiserende videotape ook de kijker in de greep. Een zekere vorm van fysiologische respons, motorische mimicry, maakt dat ook het lichaam van de kijker spontaan de stem ‘gehoorzaamt’. Onze eigen ademhaling neemt het ritme over en luistert mee naar de instructies. Tot bij de laatste tel de adem stokt en de stilte invalt. - - - - Dora GarciaThe Breathing LessonBelgium 2001, Colour video, 6 min Courtesy: galerie Jan Mot, Brussels Met: Lora Nivesse, Anne Grandhenry. Camera : Jos de Gruyter Sound: Quentin Jacques - - - - Dora Garcia (Valladodid, Spanje) woont en werkt in Brussel. Dit najaar heeft ze solo-tentoonstellingen in het MUSAC (Spanje) en in FRAC Bourgogne (Frankrijk). Haar werk is tegelijk ook te zien het ‘Festival de Performance y Video’ in Museo Nacional Reina Sofia en in ‘Le Tableau des Elements,’ Mac Grand Hornu. programma juli - augustus 2005 |
||||||||
|
||||||||
|
||||||||
|
||||||||
|
Auditorium 3 TONY COKES’ POP MANIFESTOS In de periode 1997-98 schreef de Amerikaanse postconceptualist Tony Cokes (°1956) een reeks essays over popmuziek. Daarna begon hij zelf een serie ‘meta-videoclips’ te maken, onder de verzamelterm Pop Manifestos. Deze video’s halen het onderscheid overhoop tussen kritische analyse, amateur geschiedschrijving, en typisch reclame-jargon. Ze werden onlangs besloten met een expansieve video-installatie. Voor de geduldige luisteraars is er ook een interactief audio-archief met 100 favoriete tracks die Tony Cokes verzamelde gedurende de periode 1997-2002. Een stevige dosis input voor oog én oor! M HKA - Auditorium (op de 3de verdieping) , Leuvenstraat 32, 2000 Antwerpen: Maandelijks programmeert M HKA_media in het Auditorium, een blinde ruimte in het M HKA, een geluidskunstwerk. programma juni 2005zalen M HKA_media, Waalse Kaai 47, 2000 Antwerpen (gebouw FotoMuseum): vrijdag 24/6 20.00 Stitch and Split donderdag 16/6 20.00 flashforward vrijdag 10/6 Blue Key Auditorium 2 THIS CALL MAY BE MONITORED van dinsdag 7 tot en met dinsdag 28/6 doorlopend van 10.00 - 17.00 gesloten op maandag |
||||||||
|
||||||||
|
||||||||
|
||||||||
|
In haar recent videowerk richt de New Yorkse kunstenares Lisa DiLillo zich op de bijzondere interacties tussen menselijke constructies en de ‘natuurlijke’ wereld. DiLillo lokt situaties uit waarin een afwisseling van insecten en vogels interageren met klokken, diagrammen, geldverkeer en automatische stem-herkenningssystemen. Deze confrontaties resulteren vaak in verkeerde interpretaties en technologische impasses. Deze specifieke video-installatie speelt in op de zich snel ontwikkelende spraakherkenningstechnologie, gekoppeld aan artificiële (maar verdacht menselijk klinkende) spraakgeneratoren. Steeds vaker worden automatische antwoordmechanismen ingezet, bedoeld om het voor een groot bedrijf makkelijker te maken. De kijker ontdekt dat het het bedrijf zelf is dat niet bereikt wordt langs deze weg. video monitor with sound 2004 - Camera, Sound, Editing: Lisa DiLillo - Production Assistant: Greg Curry - Video courtesy of Momenta Art, NY programma mei 2005Maandelijks programmeert M HKA_media in het Auditorium, een blinde ruimte in het M HKA, een geluidskunstwerk. Auditorium 1 UIT HET LEVEN VAN P.P. RUBENS |
||||||||
|
||||||||
|
||||||||
|
||||||||
|
van dinsdag 3 tot en met dinsdag 31/5 doorlopend van 10.00 - 17.00 gesloten op maandag Auditorium (op de 3de verdieping) M HKA, Leuvenstraat 32, 2000 Antwerpen De kunstenaars Jos De Gruyter en Harald Thys componeerden in 2004 naar aanleiding van het Rubensjaar een reeks van korte, groteske luisterspelen. De stemmen zijn die van de kunstenaars zelf. De namen van Rubens en zijn kompanen Snijers en Van Dijck (sic.) zijn authentiek. Die van Joséke van Hoboken iets minder. De situaties waarin ze zich bevinden zijn louter hypothetisch. Deze presentatie sluit aan bij het filmprogramma Is dit Belgisch?, een anthologie van Belgische creatieve documentaires en bij de presentatie van het nieuwe nummer van A Prior Magazine, met daarin ondermeer een lang essay van M HKA-curator Dieter Roelstraete over het kunstenaarsduo De Gruyter-Thys. programma april 2005 |
||||||||
 |
Museum van Hedendaagse Kunst Antwerpen Leuvenstraat 32, 2000 Antwerpen, België |
T +32 (0)3 260 99 99 F +32 (0)3 216 24 86 E info@muhka.be |
 het M HKA is eeninitiatief van de Vlaamse Gemeenschap |
|
 |
Cinema Zuid Lakenstraat 14, 2000 Antwerpen, België |
T +32 (0)475 45 77 05 E info@cinemazuid.be W www.cinemazuid.be |
Cinema Zuid is een initiatief van het M HKA i.s.m. het Koninklijk Belgisch Filmarchief en de Vlaamse Dienst voor Filmcultuur |